Skip to content
Ιουνίου 27, 2009 / dosambr

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ 40/NΘΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥ ΙΩΑΝΝΗ Χ.MANALU

IMG_0194

Συμπληρώνονται, σήμερα Πέμπτη 25 Ιουνίου ,σαράντα μέρες από την αιφνίδια εκδημία του Ιωάννου Χρυσοστόμου Μanalu.Mε αφορμή το γεγονός αυτό ,δημοσιεύουμε τον παρακάτω επιμνημόσυνο λόγο.
———————————————————–
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
«Σήμερον η Χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγεν» στην Λειτουργική αυτή Ευχαριστηριακή Σύναξη.
Και τελέσαμε σύμφωνα με το «ορθόδοξο έθος»την Θεία Λειτουργία κατά την οποία «οντολογικά» μετέχουμε στην Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Η εκκλησιαστική κοινότητα ,που αποτελείται τόσο από τους «εν τω σώματι ζώντας» όσο και από τους «κατά σάρκα κεκοιμημένους» προγεύεται την χαρά της Αναστάσεως.Ο ιερέας εξάγει κατά την προσκομιδή μερίδες «υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων » και έτσι «μετέχοντες άπαντες εκ του ενός Άρτου και του ενός Ποτηρίου» γινόμαστε «Έν Σώμα Χριστού».Έτσι η Θεία Λειτουργία εικονίζει ,στην φθαρτή ανθρώπινη ιστορία ,«την σύναξη και προσωπική κοινωνία πάντων ημών νεκρών τε και ζώντων στην Επουράνιο Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
Και στην σημερινή Ευχαριστηριακή Σύναξη «μετά πάντων των Μαρτύρων ,Ομολογητών,…… και παντός πνεύματος δικαίου τετελειωμένου» συμμετείχε και ο αξιαγάπητος εν Χριστώ αδελφός Ιωάννης Manalu για τον οποίο συμπληρώνονται σαράντα μέρες από την ημέρα της αιφνίδιας εκδημίας του.Και θυμόμαστε την ημέρα εκείνη που η Πρόνοια και η αγάπη του Θεού, «πόρωθεν το περί έκαστον ημών συμφέρον προβλεπομένου», κάλεσε αιφνίδια τον αείμνηστο στο Υπερουράνιο Θυσιαστήριο.

Κυριακή 17 Μαίου 2009 –Κυριακή της Σαμαρείτιδος.
Ημέρα κατά την οποία στούς δρόμους του Medan συνέβησαν δύο συνταρακτικά παράλληλα γεγονότα.Το ένα ,αποτέλεσμα της ανθρώπινης απροσεξίας και της νεανικής παρορμητικότητας ,ήταν ένα θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα.Tο δεύτερο ,μια υπερκόσμια και υπερφυσική σκηνή που διαδραματίστηκε με μια μυστική πρόσκληση που εκπορεύτηκε , μέσα στον ανθρώπινο αλλαλαγμό και πανικό , όμοια με αυτή που περιγράφεται στο προφητικό βιβλίο της Αποκαλύψεως ,από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.
«..και ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων· ἀνάβα ὧδε.(Μετ.και ιδού θύρα ανοικτή στον ουρανό και η φωνή, που προηγουμένως είχα ακούσει σαν σάλπιγγα να συνομιλή με μένα , να μου λέγει “ανέβα εδώ)
Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ Γιάννη.
ANEBA ΩΔΕ-ΑΝΕΒΑ ΕΔΩ.Έτσι σε κάλεσε με την παντοκρατορική φωνή Του ο Κύριος της ζωής και του θανάτου .Και σύ, υπακούοντας, εξήλθες από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο.
Ενα τσουνάμι σπαραξικάρδιων ανθρώπινων θρήνων τάραξε συνθέμελα την πόλη του Μedan..Ο θάνατος ,το κατ΄εξοχή γεγονός της φθοράς και του αφανισμού της ζωής ,ένα μυστήριο τραγικό και παράλογο ,έκανε την εμφάνισή του ,γεμίζοντας με πόνο ,αμηχανία ,μελαγχολία και φόβο τις ανθρώπινες καρδιές των οικείων σου αλλά και όλων των κατοίκων του Medan.
Όμως ,μπροστά σε αυτή την τραγική κατάσταση ,ήλθε από τα βάθη των αιώνων , η φωνή του Αποστόλου Παύλου να μας στηρίξει με την εν Χριστώ ελπίδα και πίστη ,ως εξής.
“Αδέλφια μου δεν θέλω να αγνoείτε τα σχετικά με τους κεκοιμημένους, για να μη λυπάσθε όπως οι υπόλοιποι ,που δεν έχουν ελπίδα (αναστάσεως).Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός τους κοιμηθέντες με πίστη θα τους φέρει στην αιώνια ζωή με τον Ιησού. Γιατί σας λέμε τα λόγια του Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί δεν θα προφθάσουμε τους νεκρούς, οι οποίοι θα μας προλάβουν στην προϋπάντηση του Κυρίου. Γιατί ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπισμα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό και οι νεκροί που κοιμήθηκαν με πίστη στον Χριστό θα αναστηθούν πρώτοι. Έπειτα εμείς οι ζωντανοί, μαζί με αυτούς θα αρπαγούμε σε νεφέλες για να συναντήσουμε στον αέρα τον Κύριο και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί Του.
«…Ξέρουμε πώς αν η επίγεια σκηνή που κατοικούμε(δηλ.το σώμα) διαλυθεί ,έχουμε στους ουρανούς κατοικία αιώνια,οικοδομημένη από τον Θεό και όχι από ανθρώπινα χέρια.Γι άυτό τώρα στενάζουμε ,περιμένοντας με λαχτάρα να ντυθούμε το ουράνιο σώμα μας.Και αν ντυθούμε το ουράνιο σώμα δεν θα μείνουμε γυμνοί….’Έτσι η ζωή θα νικήσει τον θάνατο.Αυτός που μας προετοίμασε γι’αυτό το άφθαρτο σώμα είναι ο Θεός.Αυτός μας έδωσε το Πνεύμα ως εγγύηση»(Β Κορ.ε,1-5).
Με αυτή την εγγύηση του Αγίου Πνεύματος και την εν Χριστώ ελπίδα μετέστης,αδελφέ Ιωάννη «από των λυπηροτέρων εις τα θυμηδέστερα και από των προσκαίρων εις τα αιώνια» .
Άφησες αυτή την ζωή με την ίδια ευκολία ,με την οποία η Σαμαρείτιδα Αγία Φωτεινή ,εγκατέλειψε την στάμνα της ,για να μεταφέρει στους ανθρώπους ,το σωτήριο μήνυμα του Χριστου.Έφυγες ,για να υπηρετήσεις την Ιεραποστολή από άλλο μετερίζι.Αυτό της προσευχής και της διακονίας στο Υπερουράνιο θυσιαστήριο . Μας το λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Οταν γαρ πυρωθή ψυχή τω πυρί τω θείω, προς ουδέν των εν τη γη λοιπόν ορά..»
«Γνωρίζαμε ,από τα λεγόμενα του πατέρα σου ,ότι αγαπούσες πολύ την εκκλησία και τα φτωχά παιδιά .Σχεδόν σε κάθε Θεία Λειτουργία ήσουν μαζί του.Και τώρα βρισκόμενος διακονητής στο Ουράνιο θυσιαστήριο ,προσεύχεσαι για όλους . Και γίνεται αυτή η προσευχή αγωγός Χάριτος και δύναμης για το Ιεραποστολικό έργο ,ώστε μέσα στον ανθρώπινο πόνο ο πατέρας σου να ομολογεί. «Τώρα συνεχίζουμε τον αγώνα μας με μεγαλύτερη δύναμη ,διότι ξέρουμε ότι ο Ιωάννης μας μεσιτεύει στον ουρανό για την πρόοδο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην Ινδονησία».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
Ο θάνατος αποτελεί το αποκορύφωμα του μεγάλου Μυστηρίου ,που περιβάλλει ολόκληρη την ζωή του ανθρώπου.Είναι το «τελευταίον Μυστήριον»,όπως το ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας.Ένα μυστήριο τραγικό και παράλογο.Για όσους πιστεύουν στον εκ νεκρών Αναστάντα Κύριον ,στον νικητή του θανάτου,ο θάνατος χάνει την τραγικότητά του και μεταμορφώνεται σε ένα Πασχάλιο Μυστήριο ,στη σωτήρια δηλ.διάβαση προς την αιώνια ζωή,που ξεπήγασε από τον κενό του Κυρίου μνημείο.Σαν ένα τέτοιο σωτηριολογικό γεγονός βίωσε ανέκαθεν η Εκκλησία του Χριστού την έξοδο από την ζωή αυτή κάθε μέλους της.
Μπροστά στο πρόσωπο του κάθε κηδευομένου αδελφού η Εκκλησία κάνει την πιο δυναμική αναμέτρηση με τον θάνατο ,τον έσχατο εχθρό του ανθρώπου.Και την οδύνη των θρήνων πραύνει η χριστιανική παρηγοριά των πενθούντων ,όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
«Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται Ἀνέστη Χριστός, καὶ χαίρουσιν Ἄγγελοι Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος Χριστὸς γὰρ ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».

Αγαπητέ π.Χρυσόστομε-Σεβαστή πρεσβυτέρα Ελισάβετ.
Η απουσία του αγαπητου Ιωάννη εἶναι ὀδυνηρή. Ἡ καρδιά σας τὸν ἀναζητεῖ. Ἀλλὰ ας σας παρηγορεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνος εὑρίσκεται πλέον στὸ φῶς τῆς Βασιλείας˙ ὅτι ἀναπαύεται ἐν Χώρᾳ ζώντων˙ ὅτι παρακάθηται στο Δεῖπνο τοῦ Κυρίου˙ ὅτι στο κεφάλι του υπάρχει ὁ ἀμαράντινος στέφανος της δόξας , με τον οποίο τὸν ἐστεφάνωσε ὁ Ἀρχιποίμην Κύριος, που γνωρίζει «τὰ ἔργα καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν διακονίαν» αὐτοῦ (πρβλ. Ἀποκ. 2: 19).
Ο ανθρώπινος πόνος ,που προξενεί ο θάνατος,ιδιαιτέρως στους γονείς είναι μεγάλος και απερίγραπτος. Αυτό τον πόνο βίωσε και η Μητέρα Μας Παναγία,όταν είδε τον Υιό της νεκρό πάνω στον Σταυρό .Γνωρίζουμε πόσο οδυνηρός είναι ο θάνατος των παιδιών για τη Μάνα, όμως το παράδειγμα της πονεμένης Μάνας του Σταυρού γίνεται παρηγοριά και στήριγμα για τις χριστιανές Μάνες, που βλέπουν στο φέρετρο τα πεθαμένα παιδιά των, όπως η Παναγία έβλεπε το Σταυρωμένο τέκνο της πάνω στο Σταυρό.
Έτσι οι ιεροί υμνογράφοι αναφερόμενοι στο πανσεβάσμιο πρόσωπό της ομιλούν συχνά για πόνους και θρήνους της Μητέρας του Χριστού. Η Παναγία κλαίει και θρηνεί το Μονογενή της με λόγια τρυφερά και πονεμένα που συντρίβουν την ανθρώπινη καρδιά.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;
Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατον μου τέκνον,
πως τάφω νυν καλύπτη;
Υπάρχει και ένα ποίημα για τον πόνο της Μητέρας Παναγιάς ,που σε δική μας παραλλαγή λέγει τα εξής.
«Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο
την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο
τον Ιωάννη πλάϊ της μες στο σκοτάδι εκείνο
και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.
Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος
θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.
Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη
και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει
τα λέει και ο αντίλαλος από όπου κι αν διαβαίνει
κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που ‘γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα?
Κ αν είναι Αυτός Θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα.
Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει.
Αχ, τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει?
Ποιος σαν Αυτή άλλος πονεί και μοιρολόγια
λέγει μη του παιδιού της το χαμό κ άλλη μανούλα κλαίει?
Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή, που μονάχη στην άκρη
απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ
Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει
και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.
Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο
και τούτη είδε τον γιόκα της στο δρόμο λαβωμένο.
Και κλαίει.
Νιώθει τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα,
που την ακούει και τραβά και πάει να την γνωρίσει
λόγια αγάπης να της πεί, να την παρηγορήσει
Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνοια γεμάτο
μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω.
Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου,
είμαι και εγώ, μην θλίβεσαι .
Σκύβει και την ασπάζεται, χαϊδεύει τα μαλλιά της,
και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της
Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει,
της δίνει θάρρος, δύναμη κ απάνω την σηκώνει.
Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις,
εκεί και οι δυό τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε,
το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε
Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες,
οι δυό μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.
Σε αυτή την Θλιμμένη Παναγια προσευχόμαστε .

«Ω Πονεμένη Μανα του Σταυρού! Δινε την παρηγοριά σου σ’ όλες τις Μανες του κόσμου.
Επιτρέψτε μας δε την δύσκολη αυτή ώρα ,έχοντας στον νού μας τα λόγια του Θεανθρώπου Χριστού-ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΕΝΘΟΥΝΤΕΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΘΗΣΟΝΤΑΙ –να αναφέρω ένα γεγονός ,όπως αναγράφεται στο Συναξάριο της Εκκλησίας και ειδικώτερα στο συναξάριο του Αγίου Μάρτυρος Ουάρου (19 Οκτωβρίου).
«Ο Ούαρος, ήταν στρατιώτης από τα Τύανα της Μικράς Ασίας και μαρτύρησε στα χρόνια των διωγμών επί Διοκλητιανού.Υπήρχε δε τότε κάποια ευλαβής και ενάρετος γυναίκα,ονόματι Κλεοπάτρα από τα μέρη της Παλαιστίνης ,που πήρε το λείψανο του Αγίου το έθαψε στο Θαβώρειο Όρος .Βλέποντας τα διάφορα θαύματα ,που τελούσε ο Άγιος ,έκτισε Εκκλησία και όταν την τελείωσε ,προσκάλεσε τους Επισκόπους της Επαρχίας και εγκαινίασαν τον ναό.Είχε δε η γυναίκα αυτή και ένα γιό ,ο οποίος μετέφερε μαζί της το λείψανο του Αγίου κατά τα εγκαίνια και την βοήθησε πολύ σε όλες τις εργασίες που απαιτουσε η ημέρα των εγκαινίων.Το βράδυ ,κατά παράξενο τρόπο το παιδί της αρρώστησε με υψηλό πυρετό και πέθανε.
Η Κλεοπάτρα με φωνές και κλάματα πήρε το νεκρό παιδί της και το έφερε στο ναό του Αγίου και αφήνοντας το νεκρό παιδί της στον τάφο του Αγίου ,με θρήνους και φωνές ρωτούσε τον Άγιο να της πεί γιατί της έδωσε τέτοια ανταμοιβή στις τόσες ευεργεσίες που του έκανε.
«Ω Αγιε Μάρτυς του Χριστού ,σε τι αμαρτία έπεσα και ποια αδικία έπραξα…ξοδευσα τόσα αργύρια για να σου κτίσω τέτοιο ναό περικαλλέστατο και δεν σου ζήτησα τίποτε άλλο παρά την υγεία του γιού μου για να τον έχω η ταλαίπωρη βοήθεια και παρηγοριά στα γεράματά μου.Σε παρακαλώ ,Μάρτυρα του Χριστού ,ανάστησε τον γιό μου και να μου τον δώσεις ζωντανό ,όπως ο Ηλίας ανέστησε το παιδί της Σαμανίτιδος η αλλιώς ας πεθάνω για να έλθω εκεί που είναι ο γιός μου.»
Και ενώ αυτά έλεγε η Κλεοπάτρα ,με θρήνους κλαυθυμούς και οδυρμούς ,μετά από κάποια ώρα, κουρασμένη όπως ήταν, αποκοιμήθηκε.Και βλέπει σε όραμα τον Μάρτυρα ,να κρατάει τον γιό της στην αγκαλιά του και ήταν και οι δύο ντυμένοι με υπέρλαμπρο στολή και να φορούν στα κεφάλια τους στεφάνια τόσο ωραία και περικαλλή ,ώστε ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορούσε να περιγράψει την ομορφιά τους.Και λέγει προς αυτή ο Άγιος. «Γιατί λυπάσαι γυναίκα και δεν χαίρεσαι;
μήπως είμαι τόσο αχάριστος ,ώστε να μην ξέρω τις ευεργεσίες που μου πρόσφερες;Δεν βλέπεις πόση δόξα έχει το παιδί σου;
Άφησε την λύπη και να χαίρεσαι
Τότε η Κλεοπάτρα κάλεσε τον γυιό της να την πλησιάσει. Αλλά αυτός δεν θέλησε να αφήσει τον Άγιο ,λέγοντας. «Μη λυπάσαι ,μητέρα μου γιατί εγώ είμαι σε ανεκλάλητο χαρά και δεν είναι πρέπον να αφήσω ζωή αιώνιο και πανευφρόσυνο και να έλθω στην πρόσκαιρη και περίλυπη.»
Αυτά ακούγοντας η μητέρα χάρηκε και παρακάλεσε πολύ τον Άγιο να πάρει και αυτή να συνεφραίνονται με το τέκνο της .Και ο Άγιος της είπε.
«Επιμελήσου την σωτηρία σου ..»Στην συνέχεια την ευλόγησε και με το παιδί της ανεχώρησε.
Η Κλεοπάτρα ξύπνησε και διηγήθηκε όλα τα σχετικά ,ετοίμασε το λείψανο του παιδιού της ,το στόλισε με λαμπρά ιμάτια και τέλεσε την κηδεία του ,ευχαριστώντας τον Κύριο .Και αφού τέλεσε τα μνημόσυνά του συνέχισε να υπηρετεί τον Ναό του Αγίου.Και τόσο ευαρέστησε τον Θεό ώστε έβλεπε κάθε Κυριακή τον Άγιο με τον γιό της κατά την Θεία Λειτουργία και λάμβανε μεγάλη χαρά και αγαλλίαση…»
Η Πρόνοια του Θεού,π.Χρυσόστομε και πρεσβυτέρα ,σας ανέθεσε να διακονήσετε την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδονησία με την προστασία και την βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου .Εγκαινιάσατε και σείς,όπως η Κλεοπάτρα του Συναξαρίου ,την Ορθοδοξία στην Σουμάτρα.
Σας δόθηκε δε μια μεγάλη τιμή.Στο υπερουράνιο θυσιαστήριο να έχετε τον γυιό σας διακονητή και εκπρόσωπο της Ινδονησιακής Ορθόδοξης Εκκλησίας ,και ο οποίος βρίσκεται στα χέρια του Αγίου Δημητρίου και στην αγκαλιά της Παναγίας.Για να μεσιτεύει με τις προσευχές του και να μας διδάσκει τι σημαίνει να λατρεύουμε τον Θεό «εν Πνεύματι και αληθεία».
Χαρήτε ,μέσα στον ανθρώπινο πόνο,ακούγοντας τα προτρεπτικά λόγια του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου .
«Παρέδωσες στον Χριστό μέσω του θανάτου ένα παιδί σου;
Ευχαρίστησε ,ύμνησε και προσκύνησε Αυτόν που πήρε πίσω το παιδί που σού είχε δώσει.
Δόξασε τον Χριστό ο Οποίος διάλεξε αυτόν που έπλασε και δέχτηκε τον καρπό της κοιλίας σου πρίν να αμαρτήσει. Δόξασε τον Χριστό που σώζει τον προερχόμενο από τα σπλάχνα σου.
Προσκύνησε όπως έκανε ο μεγαλόψυχος Ιώβ.
Ευχαρίστησε γιατί πρόσφερες στον Δεσπότη ολόκληρη άμωμη θυσία ,αγνό θύμα, καθαρή προσφορά,έναν νέο Ισαάκ ,όπως κάποτε έκανε ο Αβραάμ.»


Aγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ Ιωάννη

«Μέμνησο , ενώπιον του Θρόνου του Εσφαγμένου Αρνίου ,πάντων ἡμῶν τῶν περιλειπομένων ἀδελφῶν σου», τούς ὁποίους ἀγάπησες καί σέ ἀγάπησαν.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί
Συμμετέχοντας στο βαρύτατο πένθος ,ευχόμαστε «ὑπέρ μέν του αειμνήστου ἀδελφοῦ Ιωάννου αἰωνία ἡ μνήμη αὐτοῦ», «ὑπέρ ἡμῶν δέ χριστιανά τά τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά καί καλήν ἀπολογίαν» ενώπιον του φρικτού βήματος τοῦ δικαίου καί ἀπροσωπολήπτου Κυρίου, ώστε να αξιωθούμε να δούμε τό πάγκαλο πρόσωπό Του καί τότε «ὀψόμεθα Αὐτόν καθώς ἐστιν», «ἀξιούμενοι τῆς κατά χάριν αἰωνίου ζωῆς».
Χριστός Ἀνέστη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: