Skip to content
Σεπτεμβρίου 15, 2009 / dosambr

Ιεραποστολή : ευκοπία ή αυταρέσκεια ;


(του Χριστόφορου Μπαμπάνη φιλολόγου)

Πηγή: περιοδικό Άγιος ΚΟΣΜΑΣ ο ΑΙΤΩΛΟΣ της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας

«Το ν’αναζητάς την αλήθεια

σημαίνει ν’αναζητάς το

αντικείμενο της αγάπης»  (Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβίτς)

Είναι κοινός τόπος ότι η ιεραποστολή ως έννοια και ασκούμενη πρακτική απασχόλησε και απασχολεί τους χριστιανούς που ως ενεργά μέλη της εκκλησίας θεωρούν αδήριτη ανάγκη ν’ακουστεί το Ευαγγέλιο σ’όλα τα έθνη. Με την ιεραποστολή οι έχοντες αγαθή προαίρεση βαπτίζονται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Παράλληλα,σε χώρες στις οποίες το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε ως ένα βαθμό διαστρεβλωμένο ή ελλιπές (Παπικές ή Προτεσταντικές χώρες),με την ορθή «διαποίμανση» από ιεραποστολικούς διακόνους,μεταφέρονται οι αλήθειες του ορθόδοξου δόγματος.

Αναδρομικά,η ιεραποστολική συνείδηση της ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας άρχισε να αφυπνίζεται το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα,εφαρμόζοντας την προτροπή του Ευαγγελίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».

Ο σύγχρονος αγιασμένος  γέροντας Παισιος επεσήμανε ότι «τέτοια κληρονομιά που μας έχει αφήσει ο Χριστός δεν έχουμε δικαίωμα να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας,θα δώσουμε λόγο στο Θεό. Εμείς,το μικρό έθνος,πιστέψαμε στον Μεσσία,μας δόθηκε η ευλογία να διαφωτίσουμε τον κόσμο».

Τα λόγια αυτά δεν αφήνουν περιθώρια στον χριστιανό να δείξει αδιαφορία για την αγία κληρονομιά της πίστεώς μας. Πρέπει,ως σύγχρονος ιεραπόστολος, με φωτισμό να μεταδώσει στο συνάνθρωπο τα λόγια του Ευαγγελίου που αγιάζουν και σώζουν.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναγνωρίζοντας,εκ των προτέρων,το χάρισμα σε όλους τους ανθρώπους,θέλοντας να γίνει πιο συγκεκριμένος,δεν αποδέχεται οποιαδήποτε αδιαφορια από τον άνθρωπο στο να ελκύσει ψυχές στον Χριστό,χωρίς να ρίχνει το βάρος της ιεραποστολικής εργασίας μόνο στους κληρικούς αλλά σε όλους μαζί,κληρικούς και λαικούς.

Επιπλέον,ο άγιος Ιωάννης αναφέρεται στη συνέπεια λόγων και έργων όσων αναλαμβάνουν ιεραποστολική δράση. Το «παράδειγμα ζωής» είναι κομβικό σημείο για τον ιερό Χρυσόστομο. Αυτή είναι η μεγάλη μάχη,η δια των έργων. Οι απλοί άνθρωποι προσέχουν όχι τα λεγόμενά μας αλλά τα έργα μας,τις πράξεις μας. Πώς μπορεί ,λοιπόν,κάποιος να πείσει τον διπλανό του για τα αναρίθμητα αγαθά της μελλούσης ζωής όταν ο διδάσκων παραμένει μανιωδώς προσκολλημένος στα γήινα;

Έτσι,το σκάνδαλο είναι μεγαλύτερο της ωφελείας.

Ο εργάτης του ευαγγελίου πρέπει με διάκριση να αγρυπνεί για την διακονία του,εξαιτίας που ενδεχομένως να αισθανθεί. Όταν εργάζεται αυτόβουλα,αυτόφωτα,κατά τις συνήθειές του,την κρίση του,χωρίς συνεργασία και συντονισμό με ομολόγους του (ιεραποστολικούς) διακόνους,χωρίς καμιά υπακοή και αναφορά στο οικείο Πατριαρχείο ή τον Μητροπολίτη. Συνάμα στο σημείο αυτό καιροφυλακτεί ο πειρασμός της «ανθρωπαρέσκειας»,με συνέπεια να φθίνει το πνευματικό έργο,να γίνονται συμβιβασμοί,με σκοπό δήθεν την αναγνώριση του έργου μας από περισσότερους και την ευρύτερη προβολή των προσπαθειών μας. Εκπίπτει αργά σε εκκοσμίκευση.

Είναι διαδεδομένη η αντίληψη στους χριστιανούς ότι πρέπει να ασχολούμαστε μόνο με την ψυχή μας και όχι με τους άλλους. Επιδιώκεται μια αυστηρή φοβική εσωστρεφής πορεία,με κέντρο μόνο την ευδοκίμηση και τον ατομικό καταρτισμό. Οτιδήποτε αφορά τον συνάνθρωπο τίθεται σε δεύτερη μοίρα. Όμως είναι απορίας άξιο πώς μπορεί να πραγματωθεί με αυτόν τον τρόπο η εντολή της αγάπης προς τον πλησίον.Ο Απόστολος Φίλιππος ,όταν γνώρισε τον Χριστό,δεν κράτησε τη χαρά της γνωριμίας για τον εαυτό του,αλλά άμεσα κάλεσε τον φίλο του Ναθαναήλ,απευθύνοντας τον λόγο «όν έγραψε Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται ευρήκαμεν…»

Συνοψίζοντας μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως το θέμα της ιεραποστολής είναι ιδιαιτέρως σοβαρό και υπεύθυνο, διότι σχετίζεται με τη διαποίμανση ψυχών. Αν και ο λόγος του Ευαγγελίου ακούγεται παντού γύρω μας ,σε όλες τις Ηπείρους,έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα έχουν πληθυνθεί ,το ιεραποστολικό έργο ανά τον κόσμο συνεχίζεται (με πολλές δυσκολίες),ενισχυόμενο από ορθόδοξες εκκλησίες και πατριαρχεία.

Η σπορά θέλει εμπιστοσύνη και σταυρική αυταπάρνηση του ιδίου θελήματος. Ο σπόρος αυξάνει «ως ουκ οίδεν αυτός»,με ελπίδα και αισιοδοξία,η εστία του φωτός να γίνεται πυρ ισχυρό.

Οφείλουμε όμως να υποστηρίξουμε ότι η προσωπική εσωτερική κάθαρση,ο φωτισμός του νου του ανθρώπου κατέχει την προτεραιότητα στην πορεία έναρξης του ιεραποστολικού έργου. Η καλλιέργεια του προσωπικού μυστικού χρόνου ως δυναμωτικό αντίδοτο της περίσπασης και διάσπασης του πολύτιμου χρόνου του σύγχρονου ανθρώπου είναι έργο σοφής προτεραιότητας ,που δεν πρέπει να λησμονείται.

Η επίκληση του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η ανάγκη για τη «μεταμόρφωση» του ανθρώπου υπό το φως του Αναστάντος Χριστού μπορούν να μεταδώσουν «φως»αληθινό και γνήσιο. Τα εσωτερικό «σκότος» και η «ακαταστασία» μόνο σκότος και ακαταστασία προκαλούν στον πλησίον,με ανήκεστο πολλές φορές βλάβη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: