Skip to content
Ιουνίου 8, 2010 / dosambr

Ιεραποστολικοί προβληματισμοί

Μητροπολίτου Κορέας κ.κ. Αμβροσίου
(Αναδημοσίευση από το περιοδικό -Πάντα τα έθνη-
Τεύχος 102-Απρίλιος-Μάιος -Ιούνιος 2007)

Η βαθειά πεποίθηση ότι πάντοτε ο καλόπιστος διάλογος συμβάλλει τα μέγιστα στην πρόοδο ενός έργου ,σημειώνουμε τα πιο κάτω τέσσερα σημεία για κοινό προβληματισμό με όλους όσοι αγαπούν και εργάζονται για την μεγάλη υπόθεση της Ιεραποστολής εντός και εκτός Ελλάδος.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή έχει ως γνωστόν διαστάσεις και δεν εμπλέκεται σε εθνοφυλετικές ,πολιτιστικές και γλωσσικές αντιπαραθέσεις.
Σκοπός της είναι το κήρυγμα του Ευαγγελίου για τον ερχομό της Βασιλείας του Θεού και την σωτηρία του κόσμου.
Γι ΄αυτό οι διάκονοι της Ορθόδοξης Ιεραποστολής σέβονται τις παραδόσεις,τα ήθη και τα έθιμα των λαών ,τους οποίους διακονούν και προσπαθούν να ενσωματώσουν στοιχεία των τοπικών παραδόσεων στην ζωή και στην λατρεία της ορθοδόξου παραδόσεως.
Μόνον έτσι η Ορθοδοξία θα γίνει κτήμα των ανθρώπων προς τους οποίους απευθύνεται ,διαφορετικά θα αποβληθεί ως ξένο και παρείσακτο σώμα.
Παρ’ όλα όμως τα ανωτέρω ,κατά καιρούς ορισμένοι ,από άγνοια προφανώς ,έρχονται με ενέργειές τους σε αντίθεση με την παραδεδομένη ορθόδοξη διδασκαλία πρί Ιεραποστολής.Έτσι ακούγονται και γράφονται παραφωνίες του τύπου «Βοηθείστε μας να μεταφέρουμε το φως της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στην (τάδε )Ήπειρο.», «Τα πάντα πηγάζουν από την Ελλάδα », «Οι αδελφοί μας δεν γνωρίζουν τον αθάνατο Ελληνικό πολιτισμό και είμαστε υποχρεωμένοι να τους τον μεταλαμπαδεύσουμε.»!
Άλλοτε πάλι βλέπεις να κυματίζει σε εκκλησίες και ιεραποστολικά κτίρια εκτός ελληνικού εδάφους ,πλάι σε τοπικές σημαίες και η γαλανόλευκη!Δεν λείπουν βέβαια και τα επίθετα ελληνικός-η-ο αλλά και αυτοί που καυχώνται γιατί π.χ.τα παιδιά σε σχολικές γιορτές η σε εκκλησιαστικές χορωδίες τραγουδούν η ψάλλουν και …ελληνικά!.Ενδεικτικώς αναφέρουμε ανταπόκριση σε ιεραποστολικό περιοδικό στην οποία οι προτεραιότητες του ιεραποστολικού έργου ιεραρχούνται ως εξής:
1)Η Λειτουργική ζωή.
2)Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας(αρχαία-νέα ελληνικά και πολιτισμός ) και
3)Η Κατήχηση,ενώ σε σχετική έκθεση του ιεραποστολικού έργου σε άλλο περιοδικό προηγούνται η Εκπαίδευση,η Λατρεία ,η Υγεία και η Διατροφή και έπεται η Κατήχηση!Παράλληλα σημειώνεται ότι τα παιδιά του οικοτροφείου του (τάδε) ιεραποστολικού κλιμακίου «συμμετέχουν καθημερινά στις ακολουθίες του Όρθρου(5.30-6.45 π.μ) ,του Εσπερινού (5-6 μ.μ) και του Αποδείπνου (8-8.30).Ψάλλουν ομαδικά με βυζαντινό αγιορείτικο ύφος».Και ο αρθογράφος επιλέγει ότι τα παιδιά : «Μελετώντας την Αγία Γραφή και ψάλλοντας από τα ιερά βιβλία της Εκκλησίας μας (Ωρολόγιο,Μηνιάί,Τριώδιο,Παρακλητική,Πεντηκοστάριο) μαθαίνουν και την ελληνική γλώσσα όπως γινόταν επί Τουρκοκρατίας στα Κρυφά σχολεία.»!
Είναι γνωστή η δικαιολογημένη αποστροφή των ιθαγενών έναντι των δυτικών ιεραποστόλων λόγω ακριβώς της αποικιοκρατικής νοοτροπίας και τακτικής τους.Είναι λοιπόν δίκαιο,λόγω της απροσεξίας μερικών ,να αμαυρωθεί το ιεραποστολικό έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας γενικώς και να χαρακτηρίζεται η Ορθόδοξη Ιεραποστολή ως ιεραποστολή εθνικιστικών κινήτρων και σκοπιμοτήτων;

ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
Ένα άλλο στοιχείο το οποίο πρέπει να μας προβληματίζει είναι η σύγχυση στην Ιεράρχηση μεταξύ της προσφοράς του λόγου του Θεού προς τους ανθρώπους του χώρου ευθύνης ενός Ιεραποστολικού κλιμακίου και της παροχής υλικών αγαθών προς τους ενδεείς.Σε αρκετές περιπτώσεις προκαλείται η εντύπωση ότι το κύριο και πρωταρχικό ενδιαφέρον των ιεραποστολικώς εργαζομένων περιστρέφεται εις το «διακονείν τραπέζαις» και όχι «τη προσευχή και τη διακονία του λόγου»(Πρ.6:2-4),για τα οποία είναι αποκλειστικώς ταγμένοι και αρμόδιοι.Έτσι όμως η Ιεραποστολή από εκκλησιαστικό γεγονός με κυρίως απολυτρωτικό και εσχατολογικό χαρακτήρα ,μετατρέπεται σε ένα «φιλανθρωπικό η προνοιακό οργανισμό με εφήμερες προοπτικές του «εδώ» και του «τώρα» και όχι του «νύν και του αεί».
Ο καθένας νομίζουμε ,κατανοεί ότι η αντιμετώπιση των προβλημάτων των φτωχών ,αλλά και των πολλαπλών υλικοτεχνικών αναγκών ενός ιεραποστολικού κλιμακίου είναι απολύτως αναγκαία και επιβεβλημένη.Η εξασφάλιση όμως των οικονομικών πόρων για την απρόσκοπτη λειτουργία του ιεραποστολικού έργου δεν είναι ασφαλώς έργο και ευθύνη των ιεραποστολικώς εργαζομένων σε αυτό,αλλά της αποστέλλουσας εκκλησιαστικής αρχής τους,η οποία θάπρεπε να φροντίζει για την υλικοτεχνική υποστήριξή τους ,ώστε οι ίδιοι ανεμπόδιστα να επιτελούν το κυρίως έργο τους ,που είναι,επαναλαμβάνουμε,όχι η εξεύρεση χρημάτων για τις φιλανθρωπικές και άλλες ανάγκες ,αλλά η Λατρεία και η συστηματική Κατήχηση. Η μονομερής έμφαση στο φιλανθρωπικό έργο έχει,μεταξύ άλλων ,ως συνέπεια και το ότι για να καλυφθούν οι οικονομικές ανάγκες του επιτελούμενου προνοιακού έργου,απαιτούνται συνεχείς μετακινήσεις των υπευθύνων από την χώρα διακονίας σε άλλες ευπορώτερες χώρες προς εξεύρεση οικονομικών πόρων.Το έργο ασφαλώς της επαιτείας προς συλλογή χρημάτων σημαίνει απώλεια πολύτιμου χρόνου και δυνάμεων και άρα όχι αποκλειστική αφιέρωση και απορρόφηση στο κύριο ιεραποστολικό έργο.Σημαίνει επίσης δεσμεύσεις και υποχρεώσεις προς τους χορηγούς ,οι οποίοι με τα χρήματά τους νομίζουν πως ξέρουν αλλά και πως μπορούν εκ του μακρόθεν να χαράσσουν «γραμμή» στην Ιεραποστολή.Φθάνουν μάλιστα σε σημείο από τα προγραμματιζόμενα έργα να χρηματοδοτούν επιλεκτικά αυτά που εκείνοι θεωρούν ως «ιεραποστολικά» η να κρίνουν και να σχολιάζουν επισκοπικές η ακόμη και πατριαρχικές αποφάσεις για την λειτουργία του ιεραποστολικού έργου!

ΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η αναζωπύρωση του Ιεραποστολικού ιδεώδους στην νεώτερη ιστορία της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην Ελλάδα οφείλεται κατ΄αρχήν στην ιδιωτική πρωτοβουλία.Στούς πρωτοπόρους ιεραποστόλους ,οι οποίοι ξεκίνησαν το ιεραποστολικό έργο χωρίς καμμιά υλικοτεχνική υποδομή ,συμπαραστάθηκαν ευθύς εξ αρχής μέλη ιδιωτικών φορέων ,που εργάσθηκαν με πολύ ζήλο για την υπόθεση της ιεραποστολής.Πολλά από τα έργα στους διάφορους ιεραποστολικούς χώρους ,για τα οποία καυχώμεθα εν Κυρίω ,έχουν υλοποιηθεί με την δική τους αρωγή.Αργότερα βέβαια το θέμα της Εξωτερικής Ιεραποστολής απασχόλησε σοβαρά και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ,με αποτέλεσμα την δημιουργία ιδιαίτερου Ιεραποστολικού φορέα ,του γνωστού σε όλους μας «Γραφείου Εξωτερικής Ιεραποστολής» ,προς ενίσχυση του έργου των κατά τόπους ιεραποστολικών κλιμακίων. Σήμερα ,παρ’ όλο ότι διάφοροι εκκλησιαστικοί φορείς ,ιερές Μητροπόλεις και Μονές αναλαμβάνουν με ποικίλους τρόπους την ενίσχυση των ιεραποστολικών προσπαθειών ,οι ιδιωτικοί ιεραποστολικοί φορείς εξακολουθούν να προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στο Ιεραποστολικό γίγνεσθαι.Ευχής έργον θα ήταν να υπάρξει ένας συντονισμός του έργου των εκκλησιαστικών και ιδιωτικών φορέων για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της ιεραποστολής,αφ’ ενός και για να μη σημειώνονται παρεκλίσεις από την ορθόδοξη πορεία αφ΄ετέρου.
Η έμφαση π.χ.στο φιλανθρωπικό και όχι στο λειτουργικό και κηρυκτικό έργο δεν προκαλεί σύγχυση μόνο σε αυτούς που εργάζονται στους χώρους της Ιεραποστολής ,αλλά και προς τους με πολλές θυσίες και κόπους ομολογουμένως,εργαζομένους σε διάφορους ιδιωτικούς η εκκλησιαστικούς ιεραποστολικούς φορείς.Εφ’ όσον δηλαδή ορισμένοι εξ Αυτών οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή,έχουν εμπλακεί,ηθελημένα η αθέλητα ,σ’ αυτό κυρίως το αντικείμενο εργασίας ,επόμενο είναι και οι ευρισκόμενοι στα μετόπισθεν να ευθυγραμμίζονται στην ίδια τακτική.
Έτσι πετυχημένος θεωρείται εκείνος ο Ιεραποστολικός οργανισμός που συγκεντρώνει τα περισσότερα χρήματα και διαθέτει τις περισσότερες δωρεεές σε ιεραποστολικά κλιμάκια.Κι επειδή ο κίνδυνος της προβολής,σε προσωπικό η σε συλλογικό επίπεδο ,{πάντα εμφωλεύει}
δεν είναι απίθανο να δεις έξω από φιλανθρωπικά ιδρύματα ιεραποστολικών περιοχών πινακίδες με το όνομα του δωρεοδότη φορέα,αντί του ονόματος της Εκκλησίας στην οποία υπάγεται το ίδρυμα.
Εάν ,επαναλαμβάνουμε,δοθεί έμφαση στο ιεραποστολικό έργο ,όπως μας το δίδαξε ο Χριστός,οι Απόστολοι και οι Πατέρες ,τότε η βοήθεια των ιδιωτικών ιεραποστολικών οργανισμών ,σε συνεργασία με τους αντίστοιχους ιεραποστολικούς φορείς της Εκκλησίας θα είναι πολύτιμη,εκτός από την κάλυψη υλικοτεχνικών αναγκών και σε τομείς όπως:η καλλιέργεια ιεραποστολικών κλήσεων και η επαρκής εκπαίδευση στελεχών για την επάνδρωση των ιεραποστολών,η έκδοση ορθοδόξων λειτουργικών,θεολογικών ,θεολογικών και πνευματικών βιβλίων ,εφημερίδων και περιοδικών ,η δημιουργία ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών,η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση του διαδικτύου ,η οργάνωση σεμιναρίων ,διαλέξεων και εκθέσεων για την προβολή του θησαυρού της Ορθοδοξίας ,η πρόσβαση στον σχολικό και ακαδημαικό χώρο κ.λ.π.

ΤΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ.
Το περιεχόμενο ορισμένων εκδιδόμενων ορθοδόξων ιεραποστολικών περιοδικών,εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων ,αποτελούν τον καθρέπτη των όσων αναφέραμε ανωτέρω.
Σπανίως προσεγγίζουν θέματα Ορθοδόξου Ιεραποστολικής.Σχεδόν είναι ανύπαρκτος ο προβληματισμός για καίρια ιεραποστολικά προβλήματα.Το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στην παρουσίαση και προβολή του επιτελούμενου φιλανθρωπικού κυρίως έργου με φωτογραφικό υλικό αμφιβόλου ποιότητας ,που αρκετές φορές προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια,και καταγραφή ιστοριών άνευ πρωτοτυπίας.Στόχος των συντακτών ,καθώς φαίνεται είναι η παρότρυνση των αναγνωστών για οικονομική ενίσχυση προς εξοικονόμηση των αναγκαίων ειδών,συγκινώντας τους με την παρουσίαση της φτώχειας που επικρατεί σε πολλές ιεραποστολικές περιοχές.Αλλά η δημοσιοποίηση και η έκθεση της ανθρώπινης φτώχειας και δυστυχίας (και των αδυνάτων αδελφών μας) προς εξεύρεση δωρητών ίσως δεν είναι λιγότερο ηθικώς επιλήψιμη από τον προσηλυτισμό που κάνουν ορισμένοι ετερόδοξοι με υλικές παροχές.Είναι δε χαρακτηριστικό ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι ίδιες ιστορίες και τα ίδια ιεραποστολικά χρονικά συνοδευόμενα από τις ίδιες φωτογραφίες δημοσιεύονται σε δύο και τρία περιοδικά ταυτοχρόνως.
Εάν φυλλομετρήσει κανείς τις σελίδες των ίδιων περιοδικών σε προηγούμενες δεκαετίες θα καταλήξει στην θλιβερή διαπίστωση ότι το περιεχόμενο τους έχει φτωχύνει αρκετά.
Είναι καιρός να προβληματιστούμε για το τι φταίει και να λάβουμε σοβαρές αποφάσεις για την ποιοτική αύξηση του Ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας μας.Ίσως η επί το αυτό καθιέρωση ετησίας συνάξεως των εργαζομένων στους χώρους της λεγόμενης Εξωτερικής Ιεραποστολής ,αλλά και των συνεργαζομένων ιεραποστολικών φορέων ,θα ήταν μία καλή απαρχή για την αναβάθμιση του ιεραποστολικού έργου.Κάτι τέτοιο νομίζουμε ότι θα ήταν βοηθητικό για την αλληλογνωριμία και επικοινωνία των ενδιαφερομένων ,τον συμπνευματισμό,την ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών ,την χάραξη κοινής ορθοδόξου ιεραποστολικής πορείας ,την επίλυση διαφόρων προβλημάτων και τον εν γένει συντονισμό για την ενίσχυση των ιεραποστολικών κλιμακίων ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες τους.Έτσι τα κριτήρια για την αποστολή βοήθειας δεν θα είναι οι γνωριμίες και οι επικοινωνιακές ικανότητες των εργαζομένων στην Ιεραποστολή ,ούτε οι προσωπικές συμπάθειες και προτιμήσεις των προέδρων και των μελών των Ιεραποστολικών φορέων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: